Czym jest insulinooporność i jak ją leczyć?

Skąd bierze się insulinooporność?

Insulinooporność to zaburzenie, które charakteryzuje się zmniejszoną wrażliwością wątroby, mięśni i innych tkanek na insulinę. A to z kolei wiąże się z nieprawidłowym stężeniem glukozy we krwi i wzmożoną pracą trzustki. W efekcie osoba z insulinoopornością obserwuje u siebie przyrost tkanki tłuszczowej i brak energii. Przypadłość prowadzi do zachorowania na cukrzycę typu 2. Więcej o insulinooporności można przeczytać na stronie ktociewyleczy.

 

Za przyczyny insulinooporności uważa się przede wszystkim brak aktywności fizycznej i otyłość. Ryzyko zachorowania wzrasta u osób, które cierpią na zespół policystycznych jajników, zespół Cushinga, lipodystrofię lub przyjmują niektóre leki (np. glikokortykosteroidy). Za insulinooporność odpowiadają także czynniki genetyczne, nieprawidłowa dieta i używki.

Objawy insulinooporności

Insulinooporność przez długi czas może rozwijać się bez żadnych objawów. Z czasem pacjent zaczyna zauważać u siebie następujące dolegliwości:

  • przewlekłe zmęczenie i brak energii,
  • przyrost masy ciała,
  • trudności w zrzuceniu wagi (mimo stosowania diety),
  • senność,
  • napady głodu,
  • podwyższone ciśnienie tętnicze krwi.

 

Osoba, która zauważy u siebie dolegliwości wskazujące na insulinooporność, powinna udać się do lekarza pierwszego kontaktu. Specjalista wystawi skierowanie na badania laboratoryjne. W diagnostyce insulinooporności największe znaczenie ma test tolerancji glukozy wraz z krzywą insulinową.

 

Badanie przeprowadzane jest w warunkach ambulatoryjnych. Pacjent powinien zgłosić się do wybranego laboratorium w godzinach porannych. Tam zostanie mu pobrana krew w celu sprawdzenia stężenia glukozy i insuliny na czczo. Następnie otrzyma do wypicia roztwór z 75 g glukozy. Po 1 i 2 godzinach krew zostanie pobrana ponownie.

Leczenie insulinooporności

Leczenie insulinooporności wymaga przede wszystkim zmiany stylu życia. Osoba dotknięta tym problemem powinna zacząć zdrowo się odżywiać i uprawiać codzienną aktywność fizyczną. Pacjenci z nadwagą i otyłością muszą dążyć do obniżenia masy ciała. Bez tego nie jest możliwe pokonanie insulinooporności.

 

Aktywność fizyczna nie tylko pozwala zmniejszyć ilość tkanki tłuszczowej, ale także zwiększa wrażliwość organizmu na insulinę. Intensywność treningu należy dostosować do możliwości – przetrenowanie może zaszkodzić. Dobrze jest spacerować, biegać, jeździć na rowerze, pływać, wykonywać trening interwałowy, a także gimnastykować się w domu lub na siłowni.

 

U niektórych osób konieczne jest zastosowanie farmakoterapii. Lekiem z wyboru jest metformina, która zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę. Ma ona postać tabletek i przyjmuje się ją doustnie, najlepiej po posiłku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

+ 8 = 13